Strona główna projektu
  O projekcie
  Terminarz projektu
  Dokumenty do pobrania
  Ogłoszenia !!!
  Trening
  Zawody
  Filmy
  Galeria fotograficzna
  Nasi mistrzowie
  Ciekawe linki
  Ciekawostki
  Piszą o nas
   
 

   
   
   
   
   

Wszystkie zdjęcia i teksy

podlegają ochronie prawa autorskiego

(Ustawa z dn. 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.)

My pytamy, ty też możesz zapytać.

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Trening

 

Trening dostosowany jest do wymagań zawodów i obejmuje:

 

Biwaki szkoleniowe - są doskonałą formą doskonalenia przyswojonych umiejętności

a jednocześnie  dają możliwość sprawdzenia charakterów poszczególnych uczestników projektu.

Doskonalą sprawność fizyczną i wytrzymałość.

 

Przykładowy plan Biwaku.              

Pływanie i ratownictwo wodne - w pierwszych projektach zajęcia prowadzone były na basenie w Kraśniku. W okresie letnim nad zalewem w Janowie Lubelskim. Obecnie nadzór merytoryczny nad  treningiem prowadzą mgr Zbigniew Kaproń oraz uczestnik pierwszych projektów Damian Kańczukowski starszy ratownik WOPR.                  W ćwiczeniach pomagają wszyscy członkowie 10 Drużyny WOPR.

 

Strzelanie - nauka strzelania i doskonalenie umiejętności strzeleckich prowadzone jest na strzelnicy pneumatycznej mieszczącej się w Zespole Szkół przy ulicy Zamoyskiego 68. W czasie zajęć doskonalone są postawy strzeleckie /leżąca, klęcząca, stojąca/. Broń używana do nauki to CZ200T, LG 3.121 HENEL, Ppn Łucznik. Strzelania z broni kulowej odbywają się na strzelnicy Zarządu Powiatowego LOK w Bychawie oraz na strzelnicy w Momotach Dolnych.

 

OSF - ćwiczony jest na elementach w Ośrodku Treningowym Państwowej Straży Pożarnej i w 3 Zamojskiej Brygadzie Obrony Terytorialnej w Zamościu im. gen. Józefa Wybickiego dzięki uprzejmości dowództwa jednostki.  Fachowych porad w czasie treningu udzielają nam żołnierze tej że jednostki.

 

Film szkoleniowy (Zrealizowany w Białobrzegach)

                                                                                

Bieg na orientację - składa się z wielu elementów technicznych między innymi takich jak pk. strażacki, pk. ratownictwo medyczne, pk. szkolenie  techniczne, pk. ratownictwa wodnego, pk. jazda kładem, pk. obrona przeciwchemiczna, pk. przeprawa pozioma, pk. rzut granatem, pk. szkolenie logistyczne, pk. kontrolne marszobiegu. Jednak podstawą do udanego biegu jest nauczenie orientowania mapy w terenie i marszu na azymut.

Orientowanie mapy w terenie

Świetny poradnik dla początkujących polecamy:

Studenckie Koło w Katowicach - Przewodników Beskidzkich

Materiały Szkoleniowe dla Kursu Przewodnickiego

TERENOZNAWSTWO - Wojciech Boryczka

 

Zadaniem do wykonania w terenie jest szybkie dotarcie do wskazanego na mapie miejsca. Marsz do wskazanego miejsca może się odbywać w różnych warunkach, a więc drogami, po bezdrożach lub nocą. W każdym z tych sposobów należy wykorzystać umiejętność w posługiwaniu się mapą i przestrzegać następujących zasad.

 

Orientowanie mapy sposobem magnetycznym

Na rysunku u góry został zaprezentowany sposób zorientowania mapy z wykorzystaniem kompasu płytkowego. Aby można było przeprowadzić czynność zorientowania mapy przy pomocy kompasu, należy kompas położyć na mapie tak, by linia Płn-Płd na tarczy kompasu pokrywała się z kierunkiem linii siatki kilometrowej na mapie. Następnie obracamy mapę z kompasem dopóty, dopóki północny koniec igły magnetycznej nie wskaże odczytu 0 (N) na busoli. W ten sposób orientuje się mapę bez uwzględnienia zboczenia magnetycznego. Jeśli w danym rejonie zboczenie magnetyczne jest większe jak 3o, to musimy je uwzględnić. Jeżeli nie zależy nam na dokładności orientacji mapy, również zboczenie magnetyczne możemy pominąć.
Często podczas zawodów zachodzi potrzeba szybkiego zorientowania mapy. Wtedy nie zwracamy uwagi na linie Płn-Płd na tarczy kompasu a dążymy do takiego położenia mapy w przestrzeni kiedy igła magnetyczna kompasu leżącego na mapie jest równoległa do linii siatki kilometrowej.

 

Marsz na azymut

Azymutem nazywamy kąt zawarty pomiędzy kierunkiem północnym (Płn) a kierunkiem marszu (K), liczony w prawo.
W zależności od tego z jakim kierunkiem pokrywa się oś biegunowa (kierunek północny), rozróżniamy następujące azymuty;
topograficzny (T), geograficzny (G) i azymut magnetyczny (M)..

Podczas marszu kierunek utrzymuje się za pomocą busoli lub kompasu według podanego azymutu magnetycznego. Wielkości azymutu magnetycznego zazwyczaj przygotowuje sie z mapy lub jeżeli pozwala nam czas, bezpośrednio w terenie podczas dobrej widoczności. Aby przygotować dane do marszu na azymut z mapy należy

          

Przy posługiwaniu się kompasem płytkowym postępujemy w sposób następujący (rysunek obok);

  • krawędzią płytki kompasu łączymy punkty 1 i 2 w taki sposób aby strzałka na płytce wskazywała kierunek marszu;

  • pierścień kompasu obracamy w taki sposób aby linie Płn - Płd na pierścieniu były równoległe do linii siatki kilometrowej a strzałka wskazywała kierunek Płn;

  • na pierścieniu odczytujemy wartość kąta, który jest poszukiwanym azymutem;

  • w podanym przykładzie azymut ma wartość - 328o.

Kolejną czynnością będzie uwzględnienie poprawki na zboczenie igły magnetycznej. Po określeniu i zapisaniu azymutów magnetycznych wszystkich odcinków mierzy się na mapie długości każdego odcinka wyrażając je w metrach. Tak przygotowane dane zapisuje się na szkicu marszruty albo w tabeli marszu.

TABELA MARSZU

Lp.

Odcinek drogi

Azymut magnetyczny

Odległość w metrach

1. drzewo - samotne drzewo

328o

170 m

2. samotne drzewo - skrzyżowanie

120o

210 m

 

Podczas praktycznego wykonywania marszu na azymut postępujemy odwrotnie. W pierwszej kolejności na punkcie wyjściowym na pierścieniu kompasu ustawiamy wartość azymutu odczytaną z tabeli marszu. Następnie obracamy się razem z kompasem tak długo aż koniec igły ustawi się naprzeciw 0o (N) na podziałce.
Po uspokojeniu się igły magnetycznej kompasu, przedłużamy wzrokiem kierunek strzałki narysowanej na płytce co jest poszukiwanym azymutem. W tym kierunku wykonujemy marsz wypatrując wymienionego w tabeli marszu kolejnego przedmiotu orientacyjnego. Po dojściu do niego ponownie wyznaczamy kolejny azymut do następnego pośredniego przedmiotu orientacyjnego i maszerujemy dalej. Tak postępujemy do chwili, aż przejdziemy pokonamy całą trasę do punktu końcowego.

 

Kierunek marszu a przeszkody terenowe

Wykonanie marszu na azymut w warunkach dobrej widoczności, w terenie odkrytym i wyraźnych przedmiotach orientacyjnych nie jest trudne do wykonania. Trudność pojawia się w momencie pojawienia przeszkód terenowych, którymi mogą być; drzewa, zabudowania, skały, przeszkody wodne, itp.
Każda przeszkoda wymusza odejście w prawo lub w lewo.

 

Z obliczeń wynika, że jeżeli w czasie marszu odejdziemy od wyznaczonego kierunku o kąt wynoszący 1o, to na odległości 1 km powstaje błąd położenia równy 20 m a jeżeli błąd kierunku będzie miał wartość 5o to błąd położenia na odległości 1km wyniesie 100 m..
Dobrze ilustruje to rysunek A. Z rysunku A wynika, że wraz odległością rośnie również błąd położenia. Błąd kierunku powstaje najczęściej w wyniku złego odejścia od punktu oraz wskutek omijania przeszkód terenowych.
Wpływ przeszkód terenowych ilustruje rysunek B. W naszym przypadku maszerujący omija przeszkodę z lewej strony. Jeżeli na wysokości przeszkody maszerujący będzie nadal utrzymywał kierunek wyznaczony w miejscu znajdowania się poprzedniego przedmiotu orientacyjnego (1)

 

/ Materiały szkoleniowe ze strony:

http://wmobnoirs.ovh.org/trening/szkoleniebno.htm

http://paulinum.republika.pl/terenoznawstwo/trening25.htm /

 

 

Dytsponent strony: Dobrowolski Cezary

meill: cd1964@o2.pl